DitisRODEN op de koffie bij: Richard Veurman

We spreken af op het kantoor van ditisRoden. Niet bij Richard thuis dit keer, want daar wordt nog volop geklust. “Sinds de bouwvak vorig jaar zijn we aan het verbouwen,” vertelt hij. “Maar gelukkig komt het einde nu in zicht.”

Ondanks de drukte – zeker nu de verkiezingen weer dichterbij komen – heeft hij tijd vrijgemaakt voor een kop koffie en een goed gesprek.

Richard Veurman (43) is inmiddels acht jaar raadslid voor Gemeentebelangen Noordenveld, waarvan de laatste drie jaar fractievoorzitter. Een partij die volgens hem echt dicht bij de inwoners staat. “Er zitten veel mensen in vanuit het Noordenveldse verenigingsleven. Dat maakt het een partij die goed weet wat er speelt in de dorpen.” Gemeentebelangen onderscheidt zich voornamelijk omdat ze echt voor het lokale zijn. Zo is er een Dorpenfonds opgericht, een initiatief van Gemeentebelangen. Enkele voorbeelden die door het Dorpenfonds gerealiseerd zijn is onder andere in Langelo, waar een grasveld met oude speeltoestellen omgezet kon worden naar een volwaardig sport- en speelveld. Ook de aanpak van het Brinkveld (Pompstraatje) in Nieuw Roden, de aanleg van een Beweegpark in Veenhuizen en het toekomstbestendig maken van het speelveldje in Lieveren zijn mooie initiatieven die door in eerste instantie enthousiaste en betrokken inwoners en met hulp van het Dorpenfonds mogelijk zijn gemaakt.   

Lijsttrekker van Gemeentebelangen is Jos Darwinkel. Volgens Richard een uiterst bekwame wethouder die de afgelopen vier jaren daadwerkelijk een verschil heeft kunnen maken in een aantal dossiers. In Peize en Altena is vooral Richard voor velen het bekende gezicht van Gemeentebelangen. 
Zijn ouderlijk huis stond in Altena, een dorp waar hij met veel plezier heeft gewoond en naar de basisschool is gegaan.

Tegenwoordig woont hij met veel plezier samen met zijn vrouw Minke aan de Kerkstraat in Peize. Hij heeft een bijzondere band met Olivier, een stiefzoon uit een vorige relatie. “Ik heb Olivier leren kennen toen hij 4 jaar oud was. Rond zijn 12e  hebben zijn moeder en ik besloten om een punt te zetten achter de relatie. De band was zo goed, dat we gezamenlijk besloten dat Olivier om de week bij mij zou komen. Inmiddels is hij 22 jaar en nog steeds komt hij om de week bij ons. Het voelt heel natuurlijk en we weten wat we aan elkaar hebben. Noem het een vader-zoon relatie of iets anders.”

We kennen Richard vanuit het onderwijs of vanuit de politiek, maar zijn loopbaan begon ooit heel ergens anders: in het groen. Richard volgde een opleiding tot hovenier en zijn eerste vaste baan was bij het wijkbeheer in Norg van de gemeente Noordenveld. Hij was begin 20 en werkte er met veel plezier. Als hij vertelt over het hoveniersvak, verschijnt er een brede lach. “Ik heb een beetje een gras-fetisj,” geeft hij eerlijk toe. “Een grasveld moet strak zijn, vind ik. En na het maaien ga ik met een scherp oog bijna elk sprietje langs om te kijken of er niet eentje bovenuit steekt. Ik heb het overgenomen van mijn vader; ook bij hem thuis moest het gras er netjes bij liggen” Zijn droombaan? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “Greenkeeper op een golfbaan,” lacht hij. 

Na zijn werk bij de gemeente ging hij aan de slag bij Novatec als werkbegeleider in het groen. Daar werkte hij met mensen die vaak ouder waren dan hijzelf en begeleiding nodig hadden in hun werk. “Dat coachen van mensen vond ik zo mooi om te doen dat ik dacht: misschien moet ik iets met onderwijs.” Op zijn 28e begon hij daarom aan de PABO.
Later kon hij aan de slag op de Esborg in Roden, onderdeel van rsg de Borgen. Daar werkte hij in eerste instantie als groepsleerkracht en mentor in het praktijkonderwijs. “Het is prachtig werk en ik was meteen verknocht aan het type onderwijs wat de Esborg kan bieden,” vertelt hij. “Je probeert leerlingen te stimuleren om zo zelfstandig mogelijk te worden en ze voor te bereiden op werk of een vervolgopleiding.” Jarenlang stond hij met veel plezier voor de klas, totdat directeur Jaap Oosterloo met pensioen ging. “Hij droeg mij min of meer voor en dat was bijzonder. Ik hoop dat ik dit werk nog jaren kan blijven doen.” 

Er werd gesuggereerd dat Richard het wethoudersstokje zou overnemen van Kirsten Ipema, maar hij heeft aangegeven hier nu niet beschikbaar voor te zijn en vanuit de raad zijn politieke loopbaan te willen vervolgen, naast zijn werk als schoolleider.
Naast werk en politiek speelde ook het verenigingsleven altijd een grote rol in zijn leven. Zo was Richard maar liefst zestien jaar bestuurslid van Volksvermaken Peize, waarvan twaalf jaar als voorzitter. Uiteindelijk heeft hij, mede door de drukte van werk en andere verplichtingen, besloten ermee te stoppen. “Maar ik voel me nog steeds betrokken bij de vereniging en ik help nog graag mee langs de zijlijn.” Tijdens zijn afscheid werd Richard benoemd tot erelid van de vereniging, nadat hij eerder ook al tot erelid was benoemd bij de Toneelvereniging Altena.
Een rol die hij zeker niet opgeeft, is die van Sinterklaas. “Dat doe ik al sinds mijn twintigste en dat blijf ik ook nog wel even doen. Ik heb deze rol ooit als eerste vervult bij de Handbalvereniging in Peize, een vereniging die helaas niet meer bestaat. Dat was altijd enorm lachen, vooral in de voorbereiding. Na het schminken nam ik plaats in de werkbus van Tinus van Biessum. Hij was servicemonteur bij GTI en achterin de bus werd tussen de boutjes en moertjes een tuinstoel geplaatst waarop ik in vol ornaat werd gezet en zo werd ik naar de sporthal in  Peize gebracht.” Nu speelt hij nog Sinterklaas bij de intochten in Peize en Altena en op 5 december bij de Peizer basisscholen.

Veel tijd voor hobby’s blijft er daardoor niet over. In zijn jeugd voetbalde hij bij vv Peize, maar door fysieke omstandigheden moest hij daarmee stoppen. “Af en toe ga ik nog wel eens kijken hoor.”
Onlangs heeft hij wel een nieuwe hobby opgepakt: fietsen. “Ik heb een racefiets aangeschaft bij Stefan Poutsma. Na je 40e ga je als man nadenken over het aanschaffen van een motor of een racefiets. Het werd dat laatste. Niet heel fanatiek hoor, maar ik ben wat besmet met het wielervirus door mijn schoonvader. Die woont in Bolsward en heeft mij enthousiast gemaakt om de Elfstedentocht op de fiets te rijden, een tocht van 240 kilometer. Voor de derde keer doe ik mee en het vindt jaarlijks plaats op tweede pinksterdag, dus ik moet nog wel even flink trainen.”
Richard kijkt op zijn horloge en lacht. “Ik heb de rest van vandaag vrij gepland. Dus ik stap straks maar even op de pedalen, want er moet nog wel even gewerkt worden aan mijn conditie."
En met een druk leven vol werk, politiek en vrijwilligerswerk lijkt dat eigenlijk nog de enige manier om sportief gezien nog een beetje in beweging te blijven.

Credits Coby van Zanten