Henk en Anneke Stam uit Roden 60 jaar een paar!

Toen Anneke ging logeren bij haar opa en oma in IJsselmuiden ontmoette ze haar toekomstige man Henk. Wat begon als een ontmoeting in IJsselmuiden, groeide uit tot een huwelijk dat inmiddels zestig jaar standhoudt.

In die tijd ging het allemaal wat anders dan nu. Verkering krijgen en een paar jaar later trouwen was heel gebruikelijk. In 1966 stapten de twee in het huwelijksbootje. Anneke was toen twintig jaar oud, Henk tweeëntwintig. Samen kregen ze vijf kinderen, 4 zoons en een dochter.

De eerste jaren van hun huwelijk woonden ze in IJsselmuiden. Het leven nam echter een andere wending toen het aannemersbedrijf dat Henk samen met zijn broer runde, in de jaren ‘70 tijdens de economische crisis failliet ging. Hij vond vervolgens werk als uitvoerder in de bouw, maar door problemen met zijn knieën en rug werd het lichamelijk steeds zwaarder. Daarom ging hij op zoek naar lichter werk.

Dat bracht hem in het gevangeniswezen. Hij werd penitentiair inrichtingswerker en in 1975 verhuisde het gezin naar Veenhuizen. Waar ze 43 jaar met veel plezier hebben gewoond en waar hun laatste kind, hun dochter is geboren.

Veenhuizen was in die tijd een heel ander dorp dan tegenwoordig. Het was een gesloten gemeenschap, waarin het leven sterk werd bepaald door het gevangeniswezen en Justitie. Wie er werkte, woonde vaak ook in een woning van Justitie. Bovendien was er sprake van een duidelijke hiërarchie. De functie die iemand had, bepaalde mede in wat voor woning een gezin terechtkwam.

Voor het gezin betekende dat aanvankelijk wonen in een kleine woning. Toen het gezin verder groeide, werd het huis al snel veel te klein. Uiteindelijk waren er zeven mensen en was er dringend behoefte aan een grotere woning. Dat werd aan de Hoofdweg 22, een monumentaal pand met veel karakter en ruimte.

Het gesloten karakter van Veenhuizen had ook zijn charmes. Als kind kon je er bijvoorbeeld enorm veel vrijheid ervaren. Er was nauwelijks verkeer en buitenstaanders konden niet zomaar binnenkomen. Kinderen konden daardoor op jonge leeftijd met crossbrommers rondrijden en in de winter werden er zelfs meerdere sleetjes achter elkaar aan een brommer of ander voertuig vastgemaakt.

Het was een beschermde wereld waarin veel kon. Binnen het gezin was Anneke degene die er altijd was. Ze was in die tijd huisvrouw, iets wat toen heel gebruikelijk was. Wanneer de kinderen uit school kwamen, was zij thuis en stond er een kop thee klaar. Het gezin vormde voor haar een belangrijk middelpunt.

Toen de kinderen wat ouder werden en de oudste ongeveer zestien was, begon ze daarnaast met een bijbaantje als schoonmaakster. Ze groeide binnen het schoonmaakbedrijf door naar een leidinggevende functie en bleef ook later actief. Daarnaast was ze altijd betrokken bij het verenigingsleven. Ze was actief bij onder meer de vrouwenvereniging, de plattelandsvrouwen en een zangvereniging. Ook binnen de kerk zette ze zich in.

Henk was op zijn beurt veel te vinden bij de voetbalvereniging. Met meerdere zoons die voetbalden, was hij daar nauw bij betrokken. Hij was jarenlang actief rondom een team, als leider of trainer. Zo had ieder zijn eigen bezigheden, zo vormden ze samen de basis van een hecht gezin.

Toen de kinderen allemaal het huis uit waren, was de woning te groot en werd het onderhoud van de monumentale woning te zwaar. En besloten ze het huis wat ze destijds van justitie hebben gekocht, te koop te zetten. Een gelijkvloerse woning aan de Noorderkroon in Roden bleek de ideale plek voor het echtpaar te zijn.

Toch bleef Veenhuizen een belangrijke plek in hun leven. Samen met een aantal vrienden en kennissen begonnen ze er een soort pensionado-club. Met een groep van uiteindelijk zo'n dertig tot veertig mensen organiseerden ze ongeveer eens per maand een gezamenlijke activiteit. De ene keer werd er een dagtocht gemaakt, een andere keer stapten ze met de bus naar Borkum of werden er ouderwetse Nederlandse spelletjes gespeeld. Het was een manier om samen actief te blijven en vooral om elkaar te blijven zien.

Wat begon in IJsselmuiden, namen ze mee naar Veenhuizen, waar ze uitgroeiden tot een warm en hecht gezin, waarin familie, verenigingen, voetbal, vrienden en het buitenleven een grote rol spelen: zestig jaar huwelijk is voor hen vooral zestig jaar samen een leven opbouwen.

En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste aan hun verhaal. Niet één groot moment, maar alle kleine momenten die zich in al die jaren hebben opgestapeld tot een heel leven samen.