Rijden en glijden bij Nienoord, winter zoals winter bedoeld is

Het was zo’n zondagochtend waarop alles klopt. Kou in de lucht, sneeuw onder de hoeven en geschiedenis die ineens weer rijdt. De Club van Rijden en Glijden kwam aan bij Borg Nienoord. Negen aanspanningen, paarden voor de slede, rechtstreeks uit het Rijtuigmuseum en uit een tijd waarin winter nog winter was.

Van Midwolde naar het landgoed, en langs de kant meer dan vijftienhonderd toeschouwers. Dikke jassen, rode neuzen, handen diep in de zakken. Maar niemand klaagde. Dit zag je niet vaak. Sommigen zeiden zelfs: dit is jaren geleden.

Het moest snel geregeld worden. Donderdagavond een telefoontje, zondagmorgen rijden. Dichter bij huis, omdat lange trailers te riskant waren. De route werd uitgezet door stalhouder Hessel Nijenhuis, die precies wist waar sneeuw en ondergrond nog te vertrouwen waren. De ochtend was bewust gekozen, net na een koude nacht, wanneer de sneeuw op zijn mooist is.

Rond half twaalf klonk de zeventiende-eeuwse klok van de borg. Een welkom, maar ook een wegwijzer, zoals dat vroeger ging. Bellentuigen klingelden, want sleden hoor je niet op sneeuw en ijs. Dat geluid, samen met de adem van de paarden, maakte het af.

Een bonte stoet was het. Verschillende sleden, paarden, kleding. Zelfs een deelnemer uit de Veluwe. De museale collectie kwam tot leven, niet achter glas maar rijdend door het landschap. Met geur van paarden, geluid van bellen en verhalen die vanzelf weer verteld werden.

Een winterse dag die je opslaat. Omdat je weet dat dit zeldzaam wordt. En juist daarom zo mooi.

Rijden en glijden bij Nienoord, winter zoals winter bedoeld is

Rijden en glijden bij Nienoord, winter zoals winter bedoeld is

Weer in Roden