Strijdend Nieuw-Roden slaat toe in slotfase tegen VVK in Groningen
.jpg)
Er zijn van die middagen waarop alles samenkomt. De regen, de gure wind, het kunstgras dat glimt onder het grijze wolkendek. En ergens daar, op Sportpark Het Noorden in Groningen, lag een wedstrijd die maanden had moeten wachten. Ooit afgelast vanwege sneeuw, nu ingehaald met alles wat het amateurvoetbal zo mooi maakt: verwarring, gemis, strijd en uiteindelijk verlossing.
Op papier was het een thuiswedstrijd voor Nieuw-Roden. In werkelijkheid werd er afgetrapt in Groningen. De KNVB had weinig trek in administratieve poëzie; de werkelijkheid moest zich maar schikken naar het schema. Het zorgde voor opgetrokken wenkbrauwen, maar niet voor minder spanning. Want er stond wat op het spel. Een periodetitel lonkte. Misschien zelfs meer.
Trainer Patrick van Nimwegen moest puzzelen. Sterkhouders ontbraken door ziekte, blessures en vakanties. Oude bekenden werden van stal gehaald. Martijn Drent meldde zich weer in het strijdperk. Er moest gewonnen worden. Geen ruimte voor sentiment.
VVK, hoger op de ranglijst maar met meer wedstrijden in de benen, begon fel. Nieuw-Roden, zonder winterritme door het ontbreken van een kunstgrasveld, hield echter het hoofd koel. Scheidsrechter Vree Egberts leidde het duel met vaste hand en liet zich niet gek maken door gemopper van de Grunningers.
Kansen kwamen er. Daan van Nimwegen zag een inzet gekeerd. Lars Vlonk werd op het laatste moment gestuit door de lange doelman van VVK. Aan de andere kant zorgden loepzuivere corners voor gevaar. Keeper Cas van der Gruiter moest zich letterlijk staande houden tussen duwende tegenstanders.
Toen ging het mis. Een slippertje achterin, Bryan Inge die het buitenkansje rook en de bal met een lob over Van der Gruiter tilde: 1-0. Stilte bij de mannen uit Nieuw-Roden. Eén fout, direct afgestraft.
Maar dit elftal brak niet. Het vocht. Het zocht de zijkanten, bracht snelheid in het spel. En vlak voor rust viel de beloning. Na een kluts belandde de bal voor de voeten van Sep van der Gruiter. Een droge knal, laag door een woud van benen, achter keeper Jeffrey de Koe: 1-1. Een gelijkmaker met het juiste moment, zoals alleen het voetbal dat kan schrijven. (foto's onder)
Na rust bleef het spel in evenwicht. Sven Amsing bracht tempo, Vlonk en Muskee bewaakten het middenveld. En even later hing er opnieuw dreiging in de lucht bij een messcherpe hoekschop van VVK; stevige mannen posteerden zich rond de doelman om hem het springen onmogelijk te maken, de bal viel in het doel en even leek Nieuw-Roden opnieuw geslagen, maar daar klonk de fluit van scheidsrechter Vree Egberts, hinderlijk aanvallen van de keeper, en zo ontsnapte Nieuw-Roden aan een nieuwe dreun. Toch sloeg VVK opnieuw toe. Een afstandsschot van Inge op het natte kunstgras glipte binnen: 2-1. Twijfel bij Nieuw-Roden. Zou het dan toch?
Van Nimwegen greep in. Stefan Kies en Martijn Drent kwamen. Snelheid en fysieke aanwezigheid. Alles of niets.
Mika Muskee slingerde zich met de bal aan de voet over het middenveld, keek op en haalde uit van een meter of twintig, net over, het publiek zuchtte. Maar voetbal geeft altijd een tweede kans. Daar dook plots Lars Vlonk op. Zijn eerste poging van afstand smoorde nog in goede bedoelingen, de tweede niet. Een afgeslagen bal in de richting van Van Nimwegen viel pardoes voor zijn voeten, en zonder aarzeling haalde Vlonk verwoestend uit. De bal suisde onhoudbaar langs doelman De Koe het net in. De verdiende gelijkmaker, hard bevochten en groots gevierd. (foto's onder) De kopjes bij VVK zakten. Nieuw-Roden rook bloed.
De druk nam toe. Voorzetten, kopballen, schoten die net naast gingen. Het was wachten op dat ene moment. Dat kwam, vlak voor het eindsignaal. Stefan Kies kreeg de bal links van het doel. Een eerste poging werd nog gekeerd, maar de rebound viel voor zijn voeten. Geen genade. De bal in het net. 2-3.
Wat volgde was pure ontlading. Spelers bovenop elkaar, geschreeuw dat tot in Nieuw-Roden hoorbaar moet zijn geweest. Een overwinning bevochten in regen en wind, gesmeed uit gemis en geloof.
De periodetitel leeft. De titel zelf misschien ook. Het zijn weken waarin het kleine groot kan worden. Volgende halte: GRUNO thuis. En daarna opnieuw VVK, ditmaal echt thuis.
Het seizoen is nog lang niet geschreven. Maar op deze natte middag in Groningen liet Nieuw-Roden zien dat het karakter bezit. En in het amateurvoetbal is dat soms alles.
Ranglijst zaterdag 5 F
- Haren – 14 – 32
- Amicitia VMC – 12 – 28
- VVK – 13 – 25
- Nieuw Roden – 11 – 24
- LEO – 11 – 23
- DIO Groningen – 13 – 17
- Asser Boys – 11 – 15
- Blauw Geel ’15 – 12 – 14
- Tynaarlo – 12 – 13
- Gruno – 14 – 13
- GRC Groningen – 11 – 8
- Pelikaan S – 14 – 0
