Vier avonden lang was Roden even het middelpunt van wandelend geluk
Vrijdagavond. Roden. Een zachte zomeravond van eenentwintig graden. Een onweersbui trok nog snel over het dorp, alsof zelfs de lucht wist dat het daarna alleen nog maar mooi mocht worden. En toen begon het. De laatste avond van de jubileumeditie van de Avond4Daagse. En wij interviewden een aantal deelnemers.
Veertienhonderd wandelaars. Jong, oud, snel, langzaam. Kinderen die nog energie voor tien hadden. Grootouders die het tempo bepaalden. Ouders met rugzakken vol flesjes water, pleisters en hier en daar een verdwaald snoepje. Vier avonden lang trokken ze door Roden en omgeving. Niet omdat het moest. Maar omdat samen wandelen iets bijzonders doet met een dorp.
Bij Sportcentrum De Hullen begon het iedere avond opnieuw. Dat vertrouwde moment vlak voor vertrek. Mensen die elkaar zoeken. Nog even de veters strakker. Een laatste slok water. En dan die lange sliert wandelaars die langzaam op gang komt, alsof heel Roden besluit tegelijk naar buiten te gaan. Zelfs de 'nieuwe' route van 7,5 kilometer vond moeiteloos zijn plek tussen de vertrouwde vijf en tien kilometer. Iedereen leek zijn eigen tempo, zijn eigen verhaal en zijn eigen stukje Avond4Daagse te hebben.
De organisatie had het jubileumjaar aangekleed alsof het een klein volksfeest was. Bossen, woonwijken, zandpaden en het centrum wisselden elkaar af. Onderweg muziek, een ijsje tegen de warmte, een drankje, applaus langs de route. Alles klopte.
En Roden liet zich zien. Echt zien.
Op donderdagavond veranderde het dorp in een openluchtpodium. Wandelaars trokken dwars door de Catharinakerk, langs de Treftuin, door het gemeentehuis en het Vasalisgebouw, waar muziek door de gangen zweefde. Het was geen wandeltocht meer. Het was een dorp dat zichzelf vierde.
En dan die finishavond. Natuurlijk stond de brandweer weer klaar. Dat hoort inmiddels bij Roden zoals de medaille bij de laatste stempel hoort. Grote waterstralen vlogen over de wandelaars heen. Kinderen gilden het uit van plezier. Ouders probeerden droog te blijven en faalden daar meestal glorieus in.
Bij De Hullen wachtte daarna het mooiste moment van allemaal. De intocht. Bloemen. Muziek. Medailles. Vermoeide benen maar trotse gezichten. Mensen langs de kant die applaudisseren alsof iedere wandelaar zojuist een marathon heeft gewonnen.
En misschien was dat ook wel zo.
Voor even mocht Roden weer voelen hoe mooi iets eenvoudigs kan zijn. Gewoon samen lopen. Vier avonden lang.
Credits Nils Witteman, Stefan Wendel & Theo Kompier
